Nieproduktywne obszary ziemi zaliczone do naturalnych (grupa I) można podzielić dalej na cztery podgrupy według charakteru utworów tworzących ten. teren, stosunków wodnych i sposobu powstawania. Wyróżnia się tu następujące podgrupy: A) twory zawodnione, do których zaliczono: 1) stawki – mogą to być bezodpływowe wodne oczka łub tereny zalane całkowicie wodą i w zasadzie nie porośnięte roślinnością wodną (inne nazwy to bajora lub sadzawki), 2) bagna – topieliska, za które uważa się błotnistą gąszcz z wody i ziemi o głębokim dnie, 3) moczary — tereny stale pokryte wodą i porośnięte roślinnością wodną, 4) trzęsawiska – tereny, które pokryte są uginającym się kożuchem roślinności, po którym możliwe jest przejście (pod kożuchem występuje woda), 5) rojsty – tereny zabagnione, częściowo pokryte wodą i porośnięte roślinami zielnymi i drzewiastymi; B) utwory skalne, do których zaliczono: 1) gołe skały – mogą to być gołe górskie szczyty lub strome kamieniste zbocza, 2) rumowiska – obszary z nagromadzonymi okruchami skalnymi; mogą to być też szut- rowiska lub kamieniska, 3) piargi – obszary z usypiskami żwiru u ... czytaj dalej
Najczęściej wykonywane klasyfikacje odnoszą się zwykle do nieużytków i dotyczą tylko części gruntów nieproduktywnych. Stosunkowo najlepiej jest rozbudowana klasyfikacje nieużytków poprzemysłowych. Jedną z pierwszych klasyfikacji tego typu w Polsce jest klasyfikacja nieużytków poprzemysłowych wykonana przez Paprzyckiego. Dzieli on wszystkie takie obszary ze względu na sposób powstania na zwały i wykopy, a następnie jedne i drugie dzieli według kształtu, stopnia uspokojenia, składu chemicznego, pokrycia roślinnością i według pochodzenia. Trafas i Żuławski nieużytki poprzemysłowe — dla ich kartograficznej inwentaryzacji – dzielą na trzy grupy, a mianowicie na obszary powstałe w wyniku : zaburzenia warunków hydrologicznych, przemysłowego zanieczyszczenia powietrza, mechanicznego uszkodzenia powierzchni (tereny po eksploatacji kopalin). Klasyfikacja nieużytków poprzemysłowych, proponowana przez Morawskiego jest oparta na pochodzeniu nieużytków, ukształtowaniu ich powierzchni, a przy zwałach także na rodzaju materiału tworzącego. W klasyfikacji tej wyróżniono trzy grupy nieużytków, to znaczy pogórnicze, przemysłu przeróbczego i powstałe w wyniku przemysłowego zanieczyszczenia powietrza- Skawina tereny pogórnicze ... czytaj dalej
Położenie obszaru nieproduktywnego w stosunku do elementów struktury terenowej. Przez „położenie w stosunku do elementów struktury terenowej” rozumie się położenie obszaru nieproduktywnego względem granic władania i granic użytkowania. Przy zbieraniu informacji dotyczących tego zagadnienia należy uzyskać dane odnośnie następujących czynników: 1) położenia obszaru nieproduktywnego względem granic władania, 2) położenia obszaru nieproduktywnego względem granic użytkowania, 3) rodzaju użytków otaczających. Jeżeli chodzi o położenie względem granic władania, to wyodrębnić można dwa typy przypadków, wyróżniając w każdym z nich dodatkowe warianty, mianowicie: 1) grunt nieproduktywny położony jest wewnątrz działki ewidencyjnej, przy czym mogą tu wystąpić następujące przypadki: a) grunt nieproduktywny nie przylega do granic działki, b) grunt nieproduktywny przylega do dłuższej granicy działki (tej, wzdłuż której prowadzi się uprawę), c) grunt nieproduktywny przylega do krótszej granicy działki (przy poprzeczniaku), d) grunt nieproduktywny dzieli działkę na dwie lub więcej części, e) grunt nieproduktywny stanowi działkę (cała działka jest obszarem ... czytaj dalej
Ukształtowanie pionowe obszaru nieproduktywnego. Ukształtowanie pionowe jest charakteryzowane w zasadzie przez trzy parametry (cechy): 1) położenie w stosunku do poziomu gruntów otaczających, 2) kształt (piony), 3) wielkość odchylenia od poziomu. Położenie w stosunku do gruntów otaczających ma określić średni poziom położenia gruntu nieproduktywnego względem terenów otaczających. W zakresie tego parametru wyróżnić można następujące główne przypadki: 1) położenie podpoziomowe — grunt nieproduktywny położony jest poniżej poziomu grantów otaczających, 2) położenie poziome — grunt nieproduktywny położony jest na poziomie gruntów otaczających, 3) położenie nadpoziomowe – grunt nieproduktywny położony jest nad poziomem gruntów otaczających, 4) położenie mieszane — grunt nieproduktywny występuje co najmniej w dwóch z wyżej podanych przypadków, 5) położenie na zboczach — jest to szczególny przypadek, gdy grunt nieproduktywny położony jest na stoku. Może to być zagłębienie lub wybrzuszenie na stoku, bądź też teren o spadku jednakowym. Do tego przypadku należy obszary kwalifikować również wtedy, gdy grunt nieproduktywny i grunty otaczające leżą na ... czytaj dalej
Każdy grant nieproduktywny jest charakteryzowany pewnymi cechami, które go wyróżniają lub upodabniają do innych obszarów nieproduktywnych i gruntów otaczających. Cech tych jest bardzo wiele. Jedne z nich można traktować jako główne, inne jako pomocnicze, przy czym zależy to od przyjętego kryterium klasyfikacji. Informacje o grantach nieproduktywnych przydatne w wyborze sposobu uproduk- tywnienia powinny dotyczyć następujących czynników: 1) danych administracyjno-geograficznych, 2) ukształtowania poziomego obszaru nieproduktywnego, 3) bezpośredniej przyczyny powstania obszaru nieproduktywnego, 4) ukształtowania pionowego obszaru nieproduktywnego, 5) pokrycia roślinnością obszaru nieproduktywnego, 6) położenia obszaru nieproduktywnego w stosunku do elementów struktury terenowej (granic władania i użytkowania), 7) stosunków wodnych obszaru nieproduktywnego, 8) charakteru utworów tworzących obszar nieproduktywny. Dane administraeyjno-geograficzne. informacje z tej grupy powinny zawierać szczegółową lokalizację gruntu nieproduktywnego umożliwiającą łatwe jego odszukanie na mapie i w terenie. Powinny więc podawać: 1) nazwę miejscowości i gminy, w której położony jest obszar ... czytaj dalej