Wybór kierunku uproduktywnienia dla obszarów nieproduktywnych nie jest rzeczą łatwą ze względu na ilość czynników charakteryzujących teren. Jednak jest to sprawa bardzo ważna i to nie tylko ze względu na wysokie koszty prac rekultywacyjnych, ale również ze względu na zapotrzebowanie społeczne i gospodarcze na określony rodzaj gruntów. Wybór kierunku uproduktywnienia prowadzić można według przedstawionej „Tabeli wyboru kierunku uproduktywnienia”, której poszczególne wiersze odpowiadają odpowiednim przypadkom (wariantom) cech, a kolumny odnoszą się do poszczególnych kierunków uproduktywnienia. Przecięcie wiersza z kolumną tworzy pole, w którym podano stopień korzystności (przydatności) danego przypadku cechy dla odpowiedniego kierunku uproduktywnienia. Stopni tych jest 6, a wynikają one z technicznych i ekonomicznych możliwości wykonania zabiegu uproduktywniającego. Są to:. — cecha odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w stopniu dużym — 3 plusy, — cecha odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w stopniu średnim — 2 plusy, — cecha odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w stopniu małym — 1 plus, — cecha nie odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w ... czytaj dalej
Czynniki decydujące o wyborze kierunku uproduktywnienia można podzielić na cztery grupy, mianowicie: 1) ustalenia zawarte w szczegółowych planach zagospodarowania przestrzennego, 2) ekonomiczne i techniczne warunki wykonania zabiegu, 3) struktura użytków sąsiadujących z obszarem nieproduktywnym, 4) potrzeby zmiany struktury użytków gruntowych wynikające z potrzeb gospodarczych, zdrowotnych, kulturalnych i rekreacyjnych ludności. Wymienione czynniki w różnych przypadkach w odmiennym stopniu decydują o wyborze kierunku uproduktywnienia, gdyż ich znaczenie zależy od wielu uwarunkowań. Ustalenia zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego – mogą z góry przesądzać o łosie obszaru nieproduktywnego nawet bez względu na warunki ekonomiczno-techniczne. Jednak w przeważającej większości przypadków ustalenia kierunku uproduktywnienia dyktowane jest ekonomicznymi i technicznymi możliwościami wykonania zabiegu, a te z kolei zależą od indywidualnych cech obszaru nieproduktywnego, czyli od parametrów charakteryzujących taki obszar. Do głównych elementów charakteryzujących obszary nieproduktywne, od których zależy wybór kierunku uproduktywnienia, należą: 1) ukształtowanie pionowe — jedna z cech najsilniej ... czytaj dalej
Kierunkiem uproduktywnienia przyjęto nazywać przyszły sposób wykorzystania obszaru nieproduktywnego lub funkcję, jaką ma spełniać ten teren. Wyróżnia się 6 głównych kierunków: - 1) kierunek rolniczy. Kierunek rolniczy jest jednym z najczęściej stosowanych kierunków uproduktywnienia i ma na celu przygotowanie obszaru nieproduktywnego do użytkowania rolniczego. W ramach tego kierunku teren może być przeznaczony pod grunty orne, pastwiska, łąki lub inne uprawy należące do rolniczego sposobu użytkowania ziemi. Wymagania, jakie stawia się przed danym terenem, to przede wszystkim stosunkowo dobra gleba, prawidłowe stosunki wodne i właściwe ukształtowanie pionowe terenu. Dlatego też prace uproduktywniające polegają tu najczęściej na właściwym ukształtowaniu terenu, uregulowaniu stosunków wodnych i wytwarzaniu różnymi sposobami warstwy gleby czynnej biologicznie, 2) kierunek 1 e ś n y. Kierunek leśny uproduktywnienia obszarów nieproduktywnych jest kierunkiem stosowanym od dość dawna, Pierwsze zalesianie nieużytków wykonano około 200 lat temu. Były to ochronne zalesienia na wydmach morskich i śródlądowych. W ramach tego kierunku teren może być przygotowany pod uprawę drzew iglastych lub liściastych, bądź jednych i ... czytaj dalej
Przywrócenie zdolności produkcyjnej odbywa się w wyniku wykonania wielu czynności wchodzących w skład rekultywacji określonej mianem technicznej i biologicznej. Całość zabiegów rekultywacyjnych podzielona jest na trzy fazy: przygotowawczą, podstawową i szczegółową. „ W ramach fazy przygotowawczej następuje — po zebraniu odpowiednich informacji — ustalenie kierunku rekultywacji, a następnie opracowanie dokumentacji rekultywa- cyjnej (pełnej lub uproszczonej). Faza rekultywacji podstawowej obejmuje wykonanie podstawowych czynności, takich jak: 1) ukształtowanie rzeźby terenu oraz uregulowanie warunków hydrologicznych, 2) odtworzenie gleb metodami technicznymi, 3) zrekonstruowanie istniejących lub budowa nowych dróg dojazdowych. W zakres fazy rekultywacji szczegółowej wchodzą: 1) uregulowanie stosunków rekultywowanej gleby, 2) neutralizacja utworów toksycznych i użyźnianie utworów jałowych, 3) wprowadzenie roślinności odtwarzającej warunki biologiczne w glebie, 4) obudowa biologiczna lub biologiczno-technićzna skarp oraz pasów terenu u ich podnóży i na koronie. Najważniejszą z wymienionych czynności wchodzących w zakres prac rekultywacyjnych jest odtwarzanie gleby, czyli ożywienie ... czytaj dalej