Inwentaryzacja gruntów wymagających rekultywacji
Inwentaryzacja gruntów wymagających rekultywacji według obowiązujących przepisów.
Ewidencja gruntów zdewastowanych i wymagających rekultywacji prowadzona jest dopiero od połowy 1970 r., to jest od momentu wejścia w życie Instrukcji nr 2 Ministerstwa Rolnictwa i Ministerstwa Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 10 marca 1970 r. Wprowadzono wówczas obowiązek prowadzenia rejestru gruntów podlegających rekultywacji i zagospodarowaniu, w którym gromadzono informacje o gruntach zdewastowanych, których powierzchnia przekraczała 0,2 ha i które leżały na gruntach państwowych. W połowie 1973 r. zarządzeniem nr 90 Ministerstwa Rolnictwa oraz Ministerstwa Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 6 marca 1973 r. wprowadzono nowe zasady prowadzenia tego rejestru. Ewidencjonuje się więc wszystkie grunty (także i prywatne), wymagające rekultywacji, których powierzchnia przekracza 0,1 ha. Rejestr ten, prowadzony przez wojewódzkie biura geodezji i terenów rolnych, zamieszcza informacje o:
— jednostce prowadzącej działalność przemysłową,
— charakterze działalności gospodarczej (np. wydobycie piasku),
— powierzchni gruntów podlegających rekultywacji i zagospodarowaniu,
— powierzchni gruntów zrekultywowanych,
— powierzchni gruntów zagospodarowanych.
Rejestr gruntów podlegających rekultywacji i zagospodarowaniu prowadzony jest na przystosowanych formularzach „zestawienia gruntów”:
— w wierszu pierwszym wpisuje się dane ‘dotyczące gruntów, na których działalność dewastacyjna zakończona została przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 20 października 1972 r. w sprawie szczegółowych zasad rekultywacji i zagospodarowania gruntów przez nieznane osoby,
— w wierszu drugim wpisuje się dane dotyczące gruntów, na których działalność dewastacyjna zakończona została przed wejściem w życie rozporządzenia, ale przez osoby znane,
– w wierszu trzecim wpisuje się. dane o gruntach, na których prowadzona jest bieżąca działalność przemysłowa,
— w wierszu czwartym wpisuje się dane o gruntach, na których zakończono rekultywację,
— w wierszu piątym wpisuje się dane o gruntach, na których zakończono zagospodarowanie,
— w wierszu szóstym wpisuje się dane o gruntach, na których przeprowadzono klasyfikację
porekultywacyjną.
Tereny ujęte w rejestrze oznacza się graficznie na mapie (skala 1:100 000 lub 1:25 000), przez wkreślenie granicy konturu lub jego symboliczne oznaczenie (kółko o średnicy 5 mm). Stosuje się przy tym różne kolory i tak dla gruntów zapisanych w rejestrze: w wierszu pierwszym - kolor obwódki czarny,
—¦ w wierszu drugim — kolor obwódki czerwony,
— w wierszu trzecim — kolor obwódki pomarańczowy,
— w wierszu czwartym — kolor powierzchni lub całego symbolu zielony. Tereny zapisane w rejestrze w wierszu piątym i szóstym na mapach nie są pokazywane.
Dalsze propozycje co do przedstawienia i gromadzenia informacji o gruntach nieproduktywnych. W przyszłości informacje charakteryzujące grunty nieproduktywne proponuje się gromadzić w tzw. operatach gruntów nieproduktywnych, składających się z kart obszarów nieproduktywnych i map obszarów nieproduktywnych.
A) Przedstawienie i gromadzenie informacji o obszarach nieproduktywnych na kartach perforowanych Zarówno duża liczba obszarów nieproduktywnych, jak i szeroki zakres informacji charakteryzujących te tereny skłaniają do wyboru takiego sposobu przedstawienia i gromadzenia danych o obszarach nieproduktywnych, który będzie pozwalał na umieszczenie dużej liczby informacji na małej powierzchni (będzie miał dużą pojemność), gwarantował szybkie ich uzyskanie w określonym momencie oraz umożliwiał zautomatyzowane prowadzenie segregacji i wyboru według określonych parametrów. Wymagania te najwłaściwiej spełnia system stosujący maszyny analityczne z zastosowaniem kart perforowanych.
Karta perforowana pełni rolę maszynowego nośnika informacji i uczestniczy w operacjach wykonywanych przez maszyny analityczne. Dlatego musi ona odpowiadać wielu warunkom. Karta taka wykonana jest ze specjalnego wysokogatunkowego kartonu, zapewniającego dobrą izolację elektryczną. Wymiary karty są ściśle znormalizowane, a mianowicie długość jej wynosi 187,4 mm (±0,1 mm), szerokość 825 mm (±0,1 mm), oraz grubość 0,18 mm (±0,02 mm). Lewy górny róg karty jest ścięty pod kątem 45° w celu ułatwienia czynności manipulacyjnych. Ponieważ karty są bardzo podatne na wpływy atmosferyczne, dlatego też ostre rygory w zakresie ich przechowywania i użytkowania: stała temperatura otoczenia: 18-K22°C i wilgotność względna 6CH-70% [28].
Z przyczyn natury techniczno-eksploatacyjnej karty powinny być obustronnie gładkie, bez najmniejszych zniekształceń płaszczyzny. Od wymienionych parametrów zależy bowiem prawidłowy ruch karty w maszynie wycinanie otworów w miejscu na ten cel przeznaczonym oraz odczytywanie otworów we właściwy sposób.
Karta perforowana dzieli się wzdłuż (pionowo) na kolumny i wszerz (poziomo) na wiersze. Numeracja kolejna kolumn zamieszczona jest na dolnym obrzeżu karty. Liczba kolumn karty, tworząca jej pojemność należy do zespołu cech znormalizowanych i w zależności od marki fabrycznej maszyny wynosi 45, 80 lub 90 kolumn (2 x 45), Zespół kolumn karty przeznaczony do „zapisywania” jednakowych rodzajowo informacji nosi nazwę pola karty. Czynność , zapisywania” polega na maszynowym wycinaniu w. kartonie otworów o odpowiednim kształcie i wymiarach (otwory prostokątne o wymiarach 1,4×3,2 mm w kartach 80-kolumaowych i okrągłe o średnicy 3,2 mm w kartach 45 i 90-kolumnowych).
W technice kart perforowanych stosuje się trzy podstawowe ich rodzaje:
- karty uniwersalne, posiadające wyłącznie nadruk cyfrowy dla oznaczenia poszczególnych kolumn i wierszy, ten rodzaj kart może pełnić rolę maszynowego nośnika dowolnej informacji w każdym procesie przetwarzania realizowanym na maszynach analitycznych,
- karty specjalne (opisowe), opatrzone obok nadruku cyfrowego także nadrukiem słownym, umieszczonym na górnej krawędzi, napisy w nagłówkach (np. ilość, cena, wartość), określają przeznaczenie poszczególnych pól karty,
- karty dualne, czyli karto-dokumenty, łączące w sobie cechy dowodu źródłowego, i maszynowego nośnika informacji.
Pierwotne dane liczbowe, zapisane na karcie sposobem tradycyjnym (w zależności od rodzaju urządzenia odczytowego – ołówkiem zwykłym nr 2 lub specjalnym ołówkiem magnetycznym), podlegają w procesie przetwarzania ręcznemu dziurkowaniu bądź też automatycznemu odczytowi i perforacji.