Ochrona środowiska w planowaniu i urządzaniu terenów wiejskich

Wybór kierunku uproduktywnienia dla obszarów nieproduktywnych nie jest rzeczą łatwą ze względu na ilość czynników charakteryzujących teren. Jednak jest to sprawa bardzo ważna i to nie tylko ze względu na wysokie koszty prac rekultywacyjnych, ale również ze względu na zapotrzebowanie społeczne i gospodarcze na określony rodzaj gruntów.
Wybór kierunku uproduktywnienia prowadzić można według przedstawionej „Tabeli wyboru kierunku uproduktywnienia”, której poszczególne wiersze odpowiadają odpowiednim przypadkom (wariantom) cech, a kolumny odnoszą się do poszczególnych kierunków uproduktywnienia. Przecięcie wiersza z kolumną tworzy pole, w którym podano stopień korzystności (przydatności) danego przypadku cechy dla odpowiedniego kierunku uproduktywnienia. Stopni tych jest 6, a wynikają one z technicznych i ekonomicznych możliwości wykonania zabiegu uproduktywniającego. Są to:.
—    cecha odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w stopniu dużym — 3 plusy,
—    cecha odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w stopniu średnim — 2 plusy,
—    cecha odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w stopniu małym — 1 plus,
—    cecha nie odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w stopniu małym — 1 minus,
—    cecha nie odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w stopniu średnim — 2 minusy,
—    cecha nie odpowiada określonemu kierunkowi uproduktywnienia w stopniu dużym – 3 minusy.
Zasady oceny korzystności cech charakteryzujących obszary nieproduktywne dla poszczególnych kierunków uproduktywnienia Opracowane na podstawie badań ankietowych przeprowadzonych w biurach geodezji i terenów rolnych przedstawiono w „Tabeli wyboru kierunku” .
Z ekonomicznego punktu widzenia nie wszystkie kierunki uproduktywnienia mają jednakowe znaczenie. Różnice te wynikają z wielkości korzyści, jakie można otrzymać z uproduktywnienia terenu. Z tego względu czołowe miejsce powinny zajmować kierunki rolnicze, a następnie leśne, rybackie, infrastrukturowy, rekreacyjny i melioracyjny. Uwzględnienie tego założenia polega na wprowadzeniu większej liczby dodatkowych „plusów” dla kierunków o większym znaczeniu gospodarczym. Zasadę tę wprowadzono także na podstawie wyników badań ankietowych.
Ustalenie kierunku uproduktywnienia prowadzić można według wzoru, który uwzględnia zarówno punkty wynikające z cech charakteryzujących obszar nieproduktywny, jak i punkty za priorytet gospodarczy kierunku. Większa łączna suma punktów dodatnich oznacza, że w danych warunkach wybór tego właśnie kierunku jest najkorzystniejszy pod względem możliwości techniczno-ekonomicznych. Wystąpienie trzech punktów ujemnych powinno dyskwalifikować dany kierunek, a ostatecznego wyboru kierunku uproduktywnienia należy dokonać wśród tych, które otrzymały największą liczbę punktów.